Bolesław Błaszczyk
muzykolog, muzyk
Bolesław Błaszczyk, ur.1969, wiolonczelista, muzykolog, Warszawa. W 1992 ukończył muzykologię w Akademii Teologii Katolickiej, w 1995 grę na wiolonczeli w Akademii Muzycznej w Warszawie.
Jeszcze jako uczeń szkoły średniej brał udział w konkursach instrumentalnych, m.in. w I Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach w 1986. Wtedy też rozpoczął współpracę z Marcinem Krzyżanowskim łamiąc smyczkiem rozmaite muzyczne tabu. Grał na wiolonczeli w zespołach jazzowych i rockowych, formacjach eksperymentalnych. Po dziś dzień aranżuje muzykę rockową na instrumenty akustyczne, współtworząc muzyczne projekty z członkami zespołów Kryzys, Dezerter czy Świetliki. Był założycielem (wspólnie z Jarosławem Siwińskim i Ryszardem Wojciulem) działającej w latach 90-tych multimedialnej Grupy MM. W 1992 otrzymał Grand Prix Konkursu Muzyki Kameralnej Conservatoire Americain w Fontainebleau. W 1994 uczestniczył w kursach kameralnych w Salzau, pracując pod kierunkiem Mścisława Rostropowicza, a także występując w Orkiestrze Festiwalu Schleswig Holstein pod batutą Rostropowicza oraz Walerego Giergiewa. W tym samym roku stał się członkiem założonej przez Leonarda Bernsteina i Justusa Frantza międzynarodowej orkiestry Philharmonie der Nationen, z którą współpracował czynnie do 2000, nagrywając przeszło 30 płyt i koncertując na kilku kontynentach. Od 1997 do 2001 był wiolonczelistą Polskiej Orkiestry Radiowej, gdzie pracował pod kierunkiem m.in.: Maurice Jarre'a, Michaela Kamena, Jana Krenza, Ennio Morricone, Wojciecha Rajskiego. W 2000, po śmierci Artura Reniona został wiolonczelistą kwartetu smyczkowego Grupa MoCarta, tworzącego autorskie programy kabaretowo-muzyczne, występującego również u boku takich wykonawców, jak Bobby McFerrin, Waldemar Malicki, Wojciech Karolak, Maciej Niesiołowski, Kuba Jakowicz, a także wielu gwiazd piosenki i poezji śpiewanej. Zespół ma w dorobku płyty CD i DVD (jedna z nich - płyta DVD Grupa MoCarta w Operze (2007) uzyskała status multiplatyny) szereg programów dla Polskiego Radia i Telewizji Polskiej, stale gości w krajowych filharmoniach i renomowanych teatrach, uczestniczy w tournees (Niemcy, Węgry, Wielka Brytania, Francja, Belgia, Luksemburg, Chiny, Japonia, Stany Zjednoczone, Ukraina).
Bolesław Błaszczyk również komponuje (płyta Wieczór się zapada (2004), także muzykę filmową oraz pisze felietony - publikował na łamach m.in. "Ruchu Muzycznego", "Studio", "Hi-Fi i muzyka". W latach 2005-06 współtworzył program festiwali "Audio-Art" w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie. Jako muzykolog zajmował się m.in. twórczością kompozytorów związanych ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia, pracując dla potrzeb Centrum Historii Radiofonii Polskiej. Po zawieszeniu działalności tej placówki, prowadzi samodzielne studia nad historią polskiej muzyki eksperymentalnej i niezależnej - w tym nad twórczością pozaakademicką. Od 2008 wspólnie z Maciejem Łabudzkim prowadzi biurogalerię Otwock, prezentującą alternatywną aktywnosć społeczną, sztuki plastyczne, filmy oraz formy akustyczne, w tym reportaże i słuchowiska. Jest autorem filmu dokumentalnego o Eugeniuszu Rudniku pt. Gieniu, ratuj! (TVP 2009) emitowanego przez TVP Kultura oraz Telewizję Kino Polska.
|
Waldemar Modestowicz
reżyser dubbingu i Teatru Polskiego Radia
Urodził się rok po śmierci Stalina w Częstochowie, zimą jako chłopak zjeżdżał na sankach spod Jasnej Góry. Uczył się w nieistniejącym już Liceum, odebranym przez państwo Siostrom Nazaretankom, gdzie codziennie przed lekcjami trzeba było ślubować "wierność socjalistycznej ojczyźnie". Studiował z zapałem historię na Uniwersytecie w Poznaniu, zgłębiając białe plamy w podręcznikach i tropiąc wyższość marksistowskiej metodologii dziejów nad każdą inną. Rozdarty wewnętrznym buntem przystał do awangardowego Teatru Ósmego Dnia, gdzie spotkał przyjaciół i zrozumiał co to jest teatr. Później postanowił stworzyć swój własny teatr wyobraźni, więc pojechał na Śląsk, żeby studiować reżyserię na Wydziale Radia i Telewizji UŚ. Zanim zaczął pracę jako reżyser w Polskim Radiu był pomocnikiem murarza, parkingowym, nauczycielem, wychowawcą internatu, szlifierzem, redaktorem, aktorem. Od ponad dwudziestu lat pracuje w radiu, najpierw w Poznaniu, potem w Szczecinie, obecnie w Warszawie, w Teatrze PR. Zawsze lubił opowiadać bajki, więc z zapałem zajął się dubbingiem filmów telewizyjnych i kinowych dla dzieci. Czasem, gdy trafi na dobry tekst dramatyczny udaje mu się wyreżyserować go w teatrze. Kocha kobiety, szczególnie żonę i dwie córki, nie gardzi dobrym winem, kiedyś nieźle śpiewał i grał na gitarze. Lubi pracę w radiu i pracę w ogródku. Ceni powieści Dostojewskiego, muzykę Bacha, malarstwo Boscha, gitarę Hendrixa. Przez przyjaciół aktorów nazywany "Molestowiczem", z powodu natrętnego wampiryzmu w studiu. Zodiakalny Skorpion. Zdobył w życiu trochę dyplomów i nagród (także zagranicznych), w tym Złoty Mikrofon, które kiedyś postawi sobie na kominku. Nigdy nie należał do żadnej partii, nie służył w wojsku, nie był agentem obcego wywiadu, ani agentem służb specjalnych. Nie jest też kłamcą i żadnej lustracji się nie boi. Ogólnie miły i dość sympatyczny.
Andrzej Różycki
Fotograf, reżyser, teoretyk fotografii.
Urodził się w 1942 roku w Baranowiczach. W latach 1961-1966 studiował konserwację zabytków i muzealnictwo na Wydziale Sztuk Pięknych na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1963 roku należał do grupy fotograficznej RYTM. Od 1964 roku był członkiem Grupy ZERO-61, do której należeli m.in. Jerzy Wardak, Józef Robakowski, Antoni Mikołajczyk, Wojciech Bruszewski. W latach 1969-1975 studiował na Wydziale Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, gdzie następnie wykładał. Od 1970 do 1977 roku należał do Warsztatu Formy Filmowej. W latach 70. i 80. współpracował z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi, tu zrealizował kilkadziesiąt filmów dokumentalnych, głównie o tematyce etnograficzno-antropologicznej m.in. nagradzane na wielu festiwalach filmów - Era Wodnika, Nieskończoność Dalekich Dróg, podpatrzona i podsłuchana Zofia Rydet A.D. 1989, Fotograf Polesia. Andrzej Różycki od przeszło 40 lat związany jest z łódzkim środowiskiem progresywno-awangardowym; m.in. wpłynął na kształtowanie się grupy ŁÓDŹ KALISKA. Autor wielu wystaw fotografii, w tym monograficznej, retrospektywnej: Andrzej Różycki. Chodzę swoimi drogami, (Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, 2004), zaś ostatnia jego wystawa W hołdzie Ś.P. Fotografii Analogowej prezentowana była m.in. podczas FOTOFESTIWALU 2009 w Łodzi.
|
Tadeusz Szczepański
historyk i teoretyk filmu
Historyk filmu, krytyk i tłumacz. Profesor Uniwersytetu Wrocławskiego i PWSFTviT w Łodzi; współpracownik Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Autor książek Eisenstein. U źródeł twórczości (1986), Zwierciadło Bergmana (1999, 2002, 2007) i współautor Dwugłosu o Janie Troellu (2009); współredaktor tomów Eisenstein - artysta i myśliciel (1982), Zbigniew Cybulski. Aktor XX wieku (1997), Cudowny Kinemo. Rosyjska myśl filmowa (2002) i Biografistyka filmowa. Ekranowe interpretacje losów i faktów (2007). Tłumaczył m.in. książki Ingmara Bergmana (Obrazy, Przedstawienia i Trzy dzienniki) i jego utwory literackie, a także Spowiedź DOGMA-tyka Larsa von Triera. Członek Komitetu Nauk o Sztuce PAN. Redaktor naczelny "Filmu na Świecie" (1990-94) i juror FIPRESCI krajowych i zagranicznych festiwali filmowych.
Maria Zmarz-Koczanowicz
reżyser
Scenarzystka filmowa. Ukończyła malarstwo na ASP we Wrocławiu w 1978 oraz reżyserię na Wydziale Radia i TV Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach w 1982. Przez rok studiowała scenografię w Warszawie. W 1999 przez 2 semestry prowadziła zajęcia na uniwersytecie w Buffalo (Media Study). Realizuje głównie nagradzane na całym świecie filmy dokumentalne. Jest także autorką teatrów telewizji i filmu fabularnego.
Jej filmy tworzą najpełniejszy subiektywny dokument polskich przemian wolnościowych ostatnich dekad. Zrealizowała ich ponad 30. Te filmy są jak spacer przez Polskę ostatniego ćwierćwiecza w towarzystwie bystrego, dowcipnego, ciekawego życia obserwatora. Mają atrakcyjną telewizyjną formę, błyskotliwy, gęsty montaż - ale jest w nich zawsze obecne spojrzenie autorki.
Maria Zmarz-Koczanowicz pracuje ze stałą grupą bliskich współpracowników (montażystka Grażyna Gradoń, operator Andrzej Adamczak, reporterka Joanna Sławińska). Filmy mają atrakcyjną telewizyjną formę, błyskotliwy, gęsty montaż - ale jest w nich zawsze obecne spojrzenie autorki. Filmy Zmarz-Koczanowicz, zarówno te będące reportażami ze współczesności, czy zbiorowymi portretami grup pokoleniowych (Pokolenie 89), jak sylwetkami wybitnych artystów i intelektualistów (Czesław Miłosz, Leszek Kołakowski, Jerzy Turowicz, Jerzy Grotowski) - wszystkie one składają się na dziennik polskiego inteligenta, świadka epoki pełnej wielkich nadziei, wychylonego w przyszłość.
Wybrana filmografia: Dół, Każdy wie kto na kim stoi ( 1983), Plakat (1984), Sprzedawca chleba, Co wyszło z ziemi (1988), Major albo rewolucja krasnoludków (1989), Modlitwa, Nie wierzę politykom (1990), Kilka uwag o rozkoszy, Scena plastyczna Leszka Mądzika (1991), Historia pewnej kamery ( 1993), Ostatni Cygan w Oświecimiu, Ślady, Jedno życie. Eva Hoffman, Prawdziwe życie (1995), Bara Bara (1996), Zamień mnie w długiego węża (1997), Polska ruletka, Zwyczajna dobroć, Życie ci wszystko wybaczy (1998), Jerzy Grotowski. Próba portretu (1999), Czarodziejska góra. Amerykański portret Czesława Miłosza, Jasnowidz (2000), Ja, robotnik budowlany, Miłość bez wizy, Noc z generałem (2001), Dzieci rewolucji, Miłość do płyty winylowej, Kto, co i jest w jakim związku, Pokolenie 89, Siłaczka (2002), Moja Warszawa, Plastyka polska XX wieku według Jacka Woźniakowskiego, Węgiel (2003), Dziennik.pl (2004), Profesor. O Leszku Kołakowskim, Still Alive (2005), Dworzec Gdański, Kocham Polskę, Moja Kuba, moja Polska (2007), Zwyczajny marzec (2008)
|
